Σάββατο 26 Ιουνίου 2010

Μάθημα Κοπτοραπτικής Ι


Διαβάζοντας κάποιο από τα βιβλία δραστηριοτήτων για παιδιά μου γεννήθηκε η επιθυμία να δοκιμάσω να ράψω ρούχα για τα παιδιά μου μεταποιώντας παλιά μας ρούχα ή χρησιμοποιώντας ρετάλια υφασμάτων. Ξετρύπωσα μια παλιά Singer ραπτομηχανή της γιαγιάς Πηγής, και ξεκίνησα να φτιάξω ένα παιδικό παντελονάκι από ένα παλιό μου μπλουζάκι.
Η προσπάθεια πήγε καλά, το αποτέλεσμα ήταν συμπαθητικό τα παιδιά διασκέδαζαν να το φοράνε και έτσι οι απαιτήσεις μου μεγάλωσαν. Αγόρασα από το κέντρο της Αθήνας διάφορα φθηνά εμπριμέ χρωματιστά υφάσματα και με έμπνευση από το www.farbenmix.de επιχείρησα να φτιάξω ένα φόρεμα της κόρης μου. Επειδή το να βρω το πατρόν ήταν δύσκολο και χρονοβόρο, το έφτιαξα μόνη μου χρησιμοποιώντας σαν οδηγό κάποιο παλιό της φόρεμα για να πετύχω το μέγεθος.

Είμαι εξαιρετικά χαρούμενη και περήφανη για το χειροποίητο φορεματάκι με τις ατέλειες του,και η χαρά της δημιουργικότητας κράτησε για αρκετές μέρες μετά. Ελπίζω να βρω τον χρόνο να επανέλθω στο θέμα σύντομα...

Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

Αφήνουμε το σχολείο μας…



Δυστυχώς σε κάθε απόφαση κάτι θα πρέπει να αφήσεις πίσω. Για εμάς αυτό το κάτι είναι το σχολείο μας, καθώς απόφασίσαμε ότι το να πηγαίνει η μικρή σε ένα σχολείο δίπλα στο σπίτι της είναι καλύτερη λύση για όλους (γι' αυτήν, για εμάς, για το περιβάλλον, για τη ζωή που επιθυμούμε).Ο παιδικός της σταθμός μέχρι σήμερα είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος παιδικός σταθμός που ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την παιδαγωγική Waldorf και που πραγματικά νιώθουμε σαν το δικό μας σχολείο.Όχι μόνο γιατί είναι ο σταθμός της μικρής μας, αλλά και γιατί και εμείς βρήκαμε εκεί έναν χώρο πολύ ζεστό και ανθρώπινο, που ταίριαζε πάρα πολύ με τις αντιλήψεις και τις ιδέες μας. Συμμετείχαμε σε αρκετές δραστηριότητες του και γνωρίσαμε ανθρώπους που μας επηρρέασαν βαθιά. Ελπίζω πως θα έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθούμε με τον μικρό μας την ομάδα των πιτσιρίκων και είμαι σίγουρη πώς κάπου οι δρόμοι μας θα ξανασυναντηθούν …




Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

Απλότητα και παιδικός σταθμός



Μια παιδαγωγική μέθοδος πολύ κοντά στην έννοια της απλότητας, αποτελεί κατά τη γνώμη μου η παιδαγωγική Waldorf. Η επαφή μας με την παιδαγωγική αυτή ξεκίνησε κατά την αναζήτηση μου για ένα παιδικό σταθμό για την κόρη μου, λίγο πριν γίνει τριών ετών. Επισκέφτηκα αρκετούς ιδιωτικούς σταθμούς, αλλά αντιμετώπισα κάποια θέματα που για μένα ήταν πολύ σημαντικά:

1. Δεν πρόσφεραν στα παιδιά την επαφή με τη φύση, που πίστευω βαθιά ότι για ένα παιδί σε αυτή την ηλικία αποτελεί το σημαντικότερο εφόδιο. Οι περισσότεροι σταθμοί έβγαζαν τα παιδιά για ελάχιστο χρόνο κάθε μέρα σε ένα μικρό ή μεγαλύτερο εξωτερικό χώρο (που μπορεί να ήταν ένας κήπος ή μια μοκέτα!). Δεν τους επέτρεπαν να έρθουν σε στενή επαφή με τη φύση να την παρατηρήσουν σε όλες τις εποχές της και να παίξουν ελεύθερα μέσα σε αυτήν.

2. Η διατροφή των παιδιών στον παιδικό σταθμό. Οι περισσότεροι σταθμοί πρόσφεραν ακόμα και ψωμί με μερέντα για πρωινό, πολλά γεύματα με κρέας, λίγα φρούτα και λαχανικά, πολλά γλυκά και ανθιγυεινά σνακς. Θεωρούσα πολύ κρίμα να αφήσω ένα παιδάκι που έχει πολύ καλές διατροφικές συνήθειες (τρώει καθημερινα πολλά φρούτα και ωμά λαχανικά) σε ένα χώρο που θα του τις άλλαζε προς το χειρότερο.

3. Το πρόγραμμα των σταθμών μου φάνηκε κάπως πιεστικό για μικρά μικρά παιδάκια που μόλις βγαίνουν από το περιβάλλον του σπιτιού τους. Όλο το άγχος που μου έβγαζαν οι σταθμοί, ότι κάνουν πράγματα σε διάφορους τομείς (αθλητισμό, θέατρο, χορό, εικαστικά κλπ) μου έδωσε την αίσθηση μια μεγάλης πίεσης, ενός πολύ μεγάλου βάρους σε πολύ μικρούς ώμους.

Την ίδια εποχή άρχισα να ενημερώνομαι για παιδικούς σταθμούς Waldorf (τους οποίους είχα πρωτοδεί στην Γερμανία) και εντυπωσιάστηκα από πολλά στοιχεία:

Ο χώρος είναι πολύ απλός, τα χρώματα ήρεμα, τα παιχνίδια λιγοστά και φτιαγμένα από φυσικά υλικά, ξύλο, μαλλί, ύφασμα και τις περισσότερες φορές χειροποίητα.



Τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας στον κήπο κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, παίζοντας και κάνοντας διάφορες κηπουρικές εργασίες. Επιτρέπεται να λερωθούν,να παίξουν με το χώμα και να σκαρφαλώσουν στα δέντρα. Μια φορά την εβδομάδα τα παιδιά περνούν όλη την ημέρα τους μέσα στο δάσος.



Όταν δεν έχουν ελεύθερο παιχνίδι, ασχολούνται με πολλές εικαστικές δραστηριότητες αποκλειστικά με φυσικά υλικά, όπως: μαλλί, φυσικό κερί, φυτικά χρώματα για ακουαρέλλα κλπ.



Τα καθημερινά γεύματα ετοιμάζονται μαζί με τα παιδιά και περιλαμβάνουν κυρίως δημητριακά, φρούτα και λαχανικά. Μια φορά την εβδομάδα τα παιδιά ψήνουν τα ψωμάκια τους που φέρνουν μετά μαζί στο σπίτι.



Τέλος διοικητικά οι παιδικοί σταθμοί Waldorf είναι επί το πλείστον αυτοδιοικούμενοι οργανισμοί και όχι κερδοσκοπικές εταιρείες. Αυτό σημαίνει πως οι γονείς, που αποτελούν πολλές φορές το διοικητικό συμβούλιο των σχολείων, προσφέρουν εθελοντικά την εργασία τους σε διάφορους τομείς, και ταυτόχρονα είναι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Τα έσοδα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την διαχείριση και λειτουργία του παιδικού σταθμού.

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

Ζωγραφική σώματος για παιδιά



Στα πλαίσια της πλήρους απασχόλησής μου ως μαμά, αναζητώ διάφορες ιδέες που να κάνουν το χρόνο μου με τα παιδιά πιο δημιουργικό και ευχάριστο για όλους μας. Σαφώς σε όλα τα πιτσιρίκια αρέσει να ζωγραφίζουν. Να ζωγραφίζουν παντού. Σε χαρτιά, σε τοίχους, σε έπιπλα, σε ρούχα, στο σώμα τους. Μια μέρα λοιπόν η μικρή μου με ρώτησε, αν μπορεί να έχει και αυτή ένα τατουάζ στο σώμα της. Και έτσι πήραμε έναν από τους μαρκαδόρους της και φτιάξαμε αυτό το λουλούδι, που διάλεξε μόνη της από το βιβλίο "the creative family" της Amanda Blake Soule.



Ο ενθουσιασμός ήταν πολύ μεγάλος και η μικρή πολύ χαρούμενη. Το ίδιο και ο μικρός που κέρδισε και αυτός μια ζωγραφιστή καρδούλα στο χέρι, καθώς δεν προσφερόταν για πιο χρονοβόρες διαδικασίες. Βέβαια οι μαρκαδόροι μας είναι παιδικοί, μη τοξικοί και ξεπλένονται έυκολα με νερό. Οπότε τα έργα μας άντεξαν μόνο μέχρι την ώρα του μπάνιου. Σύντομα θα δοκιμάσω και μια φυσική σπιτική συνταγή με χένα (από το ίδιο βιβλίο) για πιο μόνιμα αποτελέσματα και θα επανέλθω με λεπτομέρειες!

Κυριακή 30 Μαΐου 2010

Reduce, Reuse, Recycle

Πολύ κουβέντα γίνεται για την ανακύκλωση (recycle) αν και στην πραγματικότητα καταλαμβάνει την τρίτη θέση των τριών Rs: Reduce, Reuse, Recycle.

Το πρώτο βήμα επομένως είναι η μείωση της κατανάλωσης, το επόμενο η επαναχρησιμοποίηση ενός αντικειμένου και το τελευταίο στάδιο η ανακύκλωση.Η επαναχρησιμοποίηση φυσικά μπορεί να γίνεται είτε από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη με άλλο τρόπο, είτε από κάποιον άλλο όταν ο ιδιοκτήτης του πια δεν το χρειάζεται. Όσον αφορά στη μείωση της κατανάλωσης και στην επαναχρησιμοποίηση των αντικειμένων, στην Ελλάδα τουλάχιστον, σίγουρα θα «βοηθήσει» και το ΔΝΤ. Παρά την αναγκαστική προσγείωση λοιπόν στην πραγματικότητα που ήρθε από τα «πάνω», τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι, από τα «κάτω» δηλαδή, επιλέγουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Επιλέγουν μία διαφορετική φιλοσοφία σκέψης που δεν είναι άλλη από την εθελοντική απλότητα (voluntary cimplicity). Αν και όπως έγραφα σε προηγούμενο post δεν υπάρχουν κανόνες στο τί είναι η απλότητα, η μείωση της κατανάλωσης αποτελεί ίσως την πιο συνηθισμένη πρακτική όσων επιλέγουν μια πιο απλή ζωή.
Η επανάληψη της ρήματος «επιλέγω» στις προηγούμενες προτάσεις δεν είναι τυχαία. Είναι άλλο πράγμα το να επιλέγεις π.χ. να μειώσεις την κατανάλωση προϊόντων και υπηρεσιών και άλλο να σου επιβάλλεται. Για να δώσω ένα παράδειγμα, δύο άνθρωποι κάνουν ποδήλατο για να πάνε από το σπίτι στη δουλειά τους. Ο πρώτος δεν έχει χρήματα για να αγοράσει αυτοκίνητο και αναγκαστικά το χρησιμοποιεί και νομίζω, αν και δεν έχω βρεθεί σε αυτήν τη θέση, ότι κάθε πεταλιά θα είναι βασανιστική. Ο δεύτερος συνειδητά επιλέγει να το χρησιμοποιήσει, αθλείται, απολαμβάνει τη διαδρομή πηγαίνοντας αργά κ.λπ. Τώρα, με τις τελευταίες εξελίξεις στην ελληνική οικονομία, πού ξεκινάει ο εθελοντισμός και οι επιλογές και πού τελειώνει είναι άλλο θέμα...

Βρέθηκε η νέα μας κατοικία!

Μετά την επιλογή της νέας περιοχής όπου θα μετακομίζαμε, περάσαμε στην αναζήτηση μιας κατοικία, που να καλύπτει τις ανάγκες μας και να μας εμπνέει για το νέο μας ξεκίνημα. Τα βασικά χαρακτηριστικά που ψάχνουμε σε ένα σπίτι είναι:

1. Να έχει κήπο ικανό να φιλοξενήσει ένα μικρό λαχανόκηπο, όπου θα ξεκινήσουμε τις κηπευτικές μας αναζητήσεις.
2. Να είναι σχετικά μικρό ώστε να μπορούμε εύκολα μόνοι μας να το οργανώσουμε. Το μέγεθος του σπιτιού έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ενα μεγάλο σπίτι φιλοξενεί πολλά πραγματα και αυξάνει την πολυπλοκότητα διαχείρισής του.Εμείς, συνειδητά είχαμε επιλέξει λίγα έπιπλα και αντικείμενα ακόμα και όταν ζούσαμε σε μεγαλύτερο χώρο. Ένα σπίτι ογδόντα ενεννήντα τετραγωνικών θεωρούμε ότι καλύπτει με το παραπάνω τις ανάγκες μας αυτή τη στιγμή και μπορεί σχετικά εύκολα να οργανωθεί και να κρατηθεί σε ένα καλό επίπεδο χωρίς εξωτερική βοήθεια. (Βέβαια, χρειάζομαι ταχύρρυθμα σεμινάρια οικιακής οικονομίας, καθώς εδώ και χρόνια οι δραστηριότητες μου ήταν επικεντρωμένες εκτός σπιτιού και για διάφορους λόγους δεν απέκτησα ποτέ τον τίτλο της νοικοκυράς.)
3.Να είναι ένα παλιό σπίτι. Η αρχιτεκτονική των παλιών σπιτιών είναι πιο κοντά στην αισθητική μας και τις ανάγκες μας. Έχουν περισσότερα ανοίγματα, ψηλότερους χώρους, πιο ξεκάθαρη διαρρύθμιση. Βασικά, η αρχιτεκτονική τους έρχεται να καλύψει ανάγκες μιας οικογένειας πριν από σαράντα χρόνια, που νιώθουμε ότι είναι πολύ κοντά στην λογική μας.

Έτσι, το ιδανικό για εμάς θα ήταν μια μικρή παλιά μονοκατοικία με ένα μεγάλο κήπο.

Η αναζήτηση μας πήρε περίπου τρεις μήνες, αλλά νομίζω τελικά δικαιωθήκαμε! Δεν καταφέραμε να βρούμε ένα μεγάλο κήπο, αλλά βρήκαμε μια πολύ συμπαθητική παλιά μονοκατοικία με έναν μικρό κήπο στο κέντρο της περιοχής, που μας γεμιζε με θετικά συναισθήματα ! Αποφασίσαμε ομόφωνα ότι μας κάνει και συμφωνήσαμε να μετακομίσουμε άμεσα.

Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

Απογευματινές πινελογραφίες



Αν και η μέρα της μετακόμισης και της μεγάλης αλλαγής πλησιάζει, τα μικρά περνούν τον χρόνο τους τα απογεύματα με διάφορες δραστηριότητες. Μια από αυτές που αγαπούν ιδιαίτερα είναι η ζωγραφική με πινέλα. Χρησιμοποιώ πάντα λευκές κόλλες για την ζωγραφική των παιδιών και αποφεύγω τα προτυπωμένα σχέδια, καθώς νιώθω ότι περιορίζουν πολύ την παιδική φαντασία και περιέργεια. Η μικρή μπορεί πια να ζωγραφίζει με νερομπογιές σε διάφορα χρώματα, να τα αναμιγνύει και να πειραματίζεται. Αυτόν τον καιρό περνάει την γαλάζια της περίοδο, καθώς περιμένει πώς και πώς να αρχίσουμε το κολύμπι και τα παιχνίδια στη θάλασσα.



Ο μικρός από την άλλη θέλει και αυτός να πειραματιστεί νωρίς νωρίς με τα πινέλα καθώς παρατηρεί την αδελφή του, αλλά επειδή οι μπογιές δεν είναι ακόμα κατάλληλες γι αυτόν, μια και συχνά καταλήγουν στο στόμα, σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω λίγη βαφή από τα υλικά της φύσης και έτσι του έσταξα κάποιες σταγόνες από κεράσι πάνω στο χαρτί του και αυτός ανέλαβε τα υπόλοιπα με τα πινέλα και τα δάχτυλα. Έτσι και αλλιώς στις πολύ μικρές ηλικίες, σύμφωνα με την παιδαγωγική Waldorf δεν ενδείκνονται τα πολλά χρώματα. Ένα είναι αρκετό για να εκφράσουν τα μικρά τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.