Με βελόνα και κλωστή

Η μικρή μου έδειχνε τελευταία να ενδιαφέρεται για το κέντημα και επειδή κοντεύει τα τέσσερα και έχει αποκτήσει μεγάλη επιδεξιότητα στα χέρια, σκεφτήκαμε να δοκιμάσουμε. Βρήκαμε παλιές χοντρές παιδικές βελόνες, ένα μικρό τελάρο και πολύχρωμες χοντρές DMC κλωστές στο σπίτι της γιαγιάς. (Ρωτήστε πάντα της γιαγιάδες πριν αγοράσετε κάτι, γιατί συνηθίζουν να κρύβουν σε μικρά κουτιά τέτοιους παλιούς θησαυρούς). Έτσι πήρε το τελάρο της και άρχισε χαρούμενη της πρώτες της βελονιές σε ελεύθερο σχέδιο. Για να θυμάται από ποια μεριά περνάει η κλωστή, φτιάξαμε ένα μικρό στιχάκι, που το ψιθυρίζει την ώρα που ράβει.

"Από πάνω η κλωστή
κι η βελόνα από πάνω,
από κάτω η κλωστή
κι η βελόνα από κάτω."

Καλό είναι για αρχή να χρησιμοποιήσετε κάποιο λινό ή βαμβακερό ύφασμα που τρυπιέται εύκολα με τις χοντρές βελόνες.Όταν τελείωσε το έργο της η μικρή το γεμίσαμε με μαλλί και φτιάξαμε ένα μικρό μαξιλαράκι για τις κούκλες της. Μια άλλη εναλλακτική θα ήταν να φτιάχναμε ένα μικρό καδράκι για τον τοίχο.

Και επειδή και ο μικρός είχε όρεξη για κέντημα αλλά δεν μπορεί ακόνα να χειριστεί βελόνα του έδωσα ένα κορδόνι παπουτσιών και ένα χαρτόνι με τρύπες. Έτσι δημιούργησε και αυτός το έργο του που πήρε τη θέση του στην παιδική γκαλερί μας.

Ημερολόγιο Κήπου: Έναρξη Λαχανόκηπου

Αν και βρισκόμασταν το τέλος εποχής για να φυτεύσουμε καλοκαιρινά λαχανικά, σκεφτήκαμε ότι άξιζε να προσπαθήσουμε φέτος δοκιμαστικά με μικρά φυτώρια και να δούμε στην πράξη την γέννεση των καρπών.
Έτσι αγοράσαμε 10 μικρές κοντές αγγουριές και 10 ντοματιές και αρχίσαμε σκάψιμο. Τα φυτά μας μπήκαν στις 14 Ιουλίου και γνώρισαν τρομερή ανάπτυξη. Μέσα σε 15 μέρες οι αγγουριές μας έβγαλαν ανθούς και στις ...πήραμε τα πρώτα μας αγγουράκια. Χρειάστηκε να στηρίξουμε τα φυτά μας, όπως αναπτύσσονταν σε καλάμια, να τα παρατηρούμε καθημερινά, να απομακρύνουμε τα άρρωστα ή φαγωμένα φύλλα και τους διάφορους μικρούς "ενοχλητικούς" επισκέπτες του κήπου. Τα παιδιά διασκεδάζουν τρομερά να μαζεύουν τα σαλιγκάρια και άλλα μη ωφέλιμα ζουζούνια, να τα βάζουν σε σακουλάκια και να τα μεταφέρουμε στο δάσος.


Επίσης κάθε πρωί τρέχουν να βρουν τα αγγουράκι που είναι έτοιμα για κόψιμο και πολλές φορές παίρνουν ένα μικρό αγγουράκι πριν το πρωινό.

Ένας φρύνος στον κήπος μας!

Μετά τις καρδερίνες ο επόμενος επισκέπτης μας ήταν ένας χωματόφρυνος. Βρήκε δροσούλα δίπλα στο λάστιχο που ανοίγει συνεχώς ο μικρός για να παίζει και πέρασε ένα βράδυ στην αυλή μας. Τα παιδιά χάρηκαν πολύ με τον φιλοξενούμενό μας και περιμένουν κάθε βράδυ να τον ξαναδούν, αλλά προς το παρόν ο φρύνος μας κρύβεται καλά. Φοβάμαι ότι τον ενόχλησαν τα φλας που είδε ξαφνικά να αστράφτουν επάνω του και έχει βρει κάποιο πιο ήσυχο και λιγότερο φωτεινό μέρος.

Απλή ζωή είναι...

...οι τρεις καρδερίνες σαν και αυτή



που μας επισκέφτηκαν το πρωί έξω από το παράθυρο του σπιτιού μας επάνω σε μία ροδακινιά μαζί με τα μικρά τους.

Μετακόμιση επιτεύχθει!

Πριν από μερικές μέρες μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι. Ευτυχώς όλα πήγαν περίφημα και είναι η πρώτη φορά μετά από πολλές μετακομίσεις που το ευχαριστηθήκαμε όλοι. Τα μικρά πέρασαν κάποιες ώρες στη γιαγιά και τον παππού και εμείς είχαμε λίγο χρόνο να οργανώσουμε τα απαραίτητα για την πρώτη μας διανυκτέρευση στο νέο μας σπίτι.
Η αίσθηση αρχικά είναι ότι έχουμε πάει διακοπές. Οι ρυθμοί είναι πολύ πιο ήρεμοι, τα παιδιά το έχουν πάρει πολύ θετικά, και μεις νιώθουμε χαλαρωμένοι. Πολλά πρωινά πάω στη θάλασσα με τα παιδιά και αυτό επιδρά μαγικά για όλη τη μέρα. Τα βράδια δροσιζόμαστε στην παιδική χαρά του χωριού. Γενικά περπατάμε στα σοκάκια, θαυμάζουμε τα δέντρα που είναι γεμάτα καλοκαιρινούς καρπούς, ανασαίνουμε το δροσερό αρωματικό αεράκι, γευόμαστε τα φρούτα και λαχανικά που απλόχερα μας προσφέρουν οι νέοι μας γείτονες, χαιρετάμε το μοσχαράκι του χωριού και χαζεύουμε το κοπάδι των αρνιών που βόσκει τα απογεύματα δίπλα στις κούνιες, παίζουμε με χώματα, νερά, πέτρες, γνωρίζουμε τους τόπους, τους ανθρώπους και τα παιδιά, παρατηρούμε έντομα, σαλιγκάρια και πεταλούδες, φυτεύουμε τα πρώτα μας λουλούδια και απολαμβάνουμε το όμορφο καλοκαίρι που ξετυλίγεται μπροστά μας.
Μας έχουν μείνει ακόμα αρκετές δουλειές για να πούμε ότι είμαστε έτοιμοι και οι μέρες μας είναι κοπιαστικές αλλά τα βράδυα είναι γλυκά και δροσερά και ο ήλιος της επόμενης μέρας φωτεινός!

Μάθημα Κοπτοραπτικής Ι

Διαβάζοντας κάποιο από τα βιβλία δραστηριοτήτων για παιδιά μου γεννήθηκε η επιθυμία να δοκιμάσω να ράψω ρούχα για τα παιδιά μου μεταποιώντας παλιά μας ρούχα ή χρησιμοποιώντας ρετάλια υφασμάτων. Ξετρύπωσα μια παλιά Singer ραπτομηχανή της γιαγιάς Πηγής, και ξεκίνησα να φτιάξω ένα παιδικό παντελονάκι από ένα παλιό μου μπλουζάκι.
Η προσπάθεια πήγε καλά, το αποτέλεσμα ήταν συμπαθητικό τα παιδιά διασκέδαζαν να το φοράνε και έτσι οι απαιτήσεις μου μεγάλωσαν. Αγόρασα από το κέντρο της Αθήνας διάφορα φθηνά εμπριμέ χρωματιστά υφάσματα και με έμπνευση από το www.farbenmix.de επιχείρησα να φτιάξω ένα φόρεμα της κόρης μου. Επειδή το να βρω το πατρόν ήταν δύσκολο και χρονοβόρο, το έφτιαξα μόνη μου χρησιμοποιώντας σαν οδηγό κάποιο παλιό της φόρεμα για να πετύχω το μέγεθος.

Είμαι εξαιρετικά χαρούμενη και περήφανη για το χειροποίητο φορεματάκι με τις ατέλειες του,και η χαρά της δημιουργικότητας κράτησε για αρκετές μέρες μετά. Ελπίζω να βρω τον χρόνο να επανέλθω στο θέμα σύντομα...

Αφήνουμε το σχολείο μας…

Δυστυχώς σε κάθε απόφαση κάτι θα πρέπει να αφήσεις πίσω. Για εμάς αυτό το κάτι είναι το σχολείο μας, καθώς απόφασίσαμε ότι το να πηγαίνει η μικρή σε ένα σχολείο δίπλα στο σπίτι της είναι καλύτερη λύση για όλους (γι' αυτήν, για εμάς, για το περιβάλλον, για τη ζωή που επιθυμούμε).Ο παιδικός της σταθμός μέχρι σήμερα είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος παιδικός σταθμός που ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την παιδαγωγική Waldorf και που πραγματικά νιώθουμε σαν το δικό μας σχολείο.Όχι μόνο γιατί είναι ο σταθμός της μικρής μας, αλλά και γιατί και εμείς βρήκαμε εκεί έναν χώρο πολύ ζεστό και ανθρώπινο, που ταίριαζε πάρα πολύ με τις αντιλήψεις και τις ιδέες μας. Συμμετείχαμε σε αρκετές δραστηριότητες του και γνωρίσαμε ανθρώπους που μας επηρρέασαν βαθιά. Ελπίζω πως θα έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθούμε με τον μικρό μας την ομάδα των πιτσιρίκων και είμαι σίγουρη πώς κάπου οι δρόμοι μας θα ξανασυναντηθούν …